Als ik niet aan het werk ben, lees ik graag boeken van mensen met beperkingen. Vaak heeft iemand met een beperking namelijk een unieke kijk op de wereld. Meestal noodgedwongen, dat wel. Maar altijd waardevol en doorgaans ook gewoon toepasbaar.
En in de zomer is er wat mij betreft niks beters dan met een goed boek de schaduw opzoeken. In mijn geval: m’n hangmat. Lees je mee? Hier 3 van mijn favorieten (én 1 guilty pleasure).
1. Easy Beauty
“Ik zit in een bar in Brooklyn en luister naar twee mannen, mijn vrienden, die discussiëren of mijn leven wel of niet de moeite waard is.” Dit schrijft filosoof en journalist Chloé Cooper Jones in haar autobiografie Easy Beauty.
Cooper Jones is een vrouw en moeder met een zichtbare fysieke beperking. In Easy Beauty schrijft zij bloedeerlijk en mét humor over haar leven. Hoe mensen naar haar kijken. De onwaarschijnlijke dingen die mensen tegen haar zeggen. De absurde situaties waarin zij terechtkomt.
Zo beschrijft zij op het ene moment een grappige scène in een restaurant. Als zij daarna vermoeid via de kortste weg naar haar hotel loopt, wordt zij door mannen tegen een muur geduwd, die ongevraagd een foto van haar maken.
“Ik ben klein, een dwerg, wat grappig is, hysterisch zelfs. Ik ben niet echt. Alleen maar iets vreemds in een steegje,” schrijft ze over deze ervaring.
Gelukkig volgen er daarna weer mooie en grappige scènes en zelfs af en toe een interessant mini-college filosofie.
Steengoed geschreven en goudeerlijk: dit is één van de beste non-fictieboeken die ik heb gelezen.
Meer over Easy Beauty van Chloé Cooper Jones op Goodreads.
2. We zijn allemaal weleens moe
Op een goede dag kan Annika Mell een eenvoudig ontbijt, lunch en avondeten klaarmaken, een uurtje tekenen, de kattenbak schoonmaken en een film kijken. Op slechte dagen kan ze helemaal niks en doet alles pijn.
Annika heeft ME (Myalgische encefalomyelitis). “Slopend. Levend sterven. Eenzaam, onbegrepen.” Zo beschrijven andere ME-patiënten hoe het voelt om te leven met ME. Ook mensen met long covid kunnen zich zo voelen.
De mensen die in het boek aan het woord komen, brengen veel van hun (goede) tijd online door. Van praktische zaken: “Als geld geen rol zou spelen, zou ik al mijn boodschappen online doen.” Tot vriendschap: “Contact via sociale media [kan] net zo echt, waardevol en geweldig zijn als fysiek contact.”
Dat is het ‘m: juíst voor mensen met beperkingen is het internet zo waardevol. En daarom is het zo belangrijk dat we dat toegankelijk maken.
Mensen weten nog weinig over ME en long covid. Dus lees dit boek en geef het door.
Meer over We zijn allemaal weleens moe van Annika Mell op Goodreads.
3. Fire in the Waiting Room
Toen Liv Mammone danseres wilde worden, gaf haar vader haar een computer. “Je zal waarschijnlijk nooit danseres worden, maar je kunt wel over jezelf schrijven als danseres,” zei hij tegen haar. Mammone heeft cerebrale parese (CP). Ze werd dichter.
Haar eerste dichtbundel heet ‘A Fire in the Waiting Room‘, waarin ze schrijft over haar leven met cerebrale parese (CP).
Prachtige beelden: “You walk proud and crooked | as a heron.“
Confronterende beelden: “Ready your ears for the moans of the woman | drooling in a sling in the waiting room. She’s you.“
Humor: “my legs spasm their shame while my vagina | quips, my special needs include: | cannoli cream, poems by the Earl of Rochester, and | an orgy with the entire Huston family“.
Waar deze bundel gaat óver haar beperking, wil ze haar beperking in haar volgende werk zélf laten spreken. Ook daar ben ik benieuwd naar.
Meer over Fire in the Waiting Room van Liv Mammone op Goodreads.
Guilty pleasure
Iets minder serieus terwijl je op het strand of in je tent zit? Snap ik! Vorige zomer las ik de young adult (YA) fantasy trilogie ‘Her Majesty’s Royal Coven’. Heerlijk.
Het is de queer versie van Harry Potter, geschreven door de transgender auteur Juno Dawson. Het gaat niet over leven met een beperking, maar het bouwt ook een andere, matriarchale wereld waarin anders zijn wordt omarmd.
Misschien lees ik ‘m deze zomer zelf ook nog een keer.