Samira wil een grotere papiercontainer. Ze heeft de pagina over huiscontainers van haar gemeente gevonden en wil weten welke formaten containers er zijn. Samira is blind. Ze laat zoals altijd de koppen van de pagina voorlezen door haar voorleessoftware. Maar die zegt alleen ‘geen volgende kop’. “Balen,” denkt Samira, “de koppen zijn niet opgemaakt.” Nu moet zij de pagina helemaal laten voorlezen om te weten waar de informatie over de formaten staat.
Koppen opmaken of dik drukken, wat is het verschil?
Iemand die de pagina over huiscontainers zou zíen, ziet wel koppen. Hoe kan het dan dat de voorleessoftware van Samira die niet herkent? Dat komt doordat de redacteur de koppen had opgemaakt door ze vet te maken en 16 punten groot te maken. Dat ziet er aan de voorkant goed uit. Maar in de code blijven de koppen op deze manier gewoon alinea’s, net als alle andere tekst op de pagina.
Links: wat een ziende gebruiker ziet: een tekst onderbroken door vette koppen. Rechts: wat voorleessoftware ‘ziet’: een tekst zonder de vette koppen. Alle tekst ziet er hetzelfde uit.
Met 1 klik op de juiste knop maak je een kop wél goed op
Wat moet je dan wel doen? Blinde mensen oriënteren zich op een tekst alsof ze op een hop-on hop-off bus zitten. Je laat je rondrijden in Trier en besluit om uit te stappen bij het amfitheater. Zo laten blinde mensen zich als het ware langs de koppen op jouw pagina rijden en kiezen ze welke informatie ze in detail willen beluisteren. Jij moet ervoor zorgen dat de hop-on hop-off bus de haltes herkent. Oftewel: voorleessoftware moet de koppen kunnen herkennen.
Dat doe je door de koppen op te maken met de knoppen in je contentmanagementsysteem die bedoeld zijn voor de opmaak van koppen. Meestal is dit een dropdown met de woorden ‘kop 1’, ‘kop 2’ en ‘kop 3’ of in het Engels ‘heading 1’, ‘heading 2’ enzovoorts.
Het juiste kopniveau kiezen
Welk kopniveau kies je? Dat wordt bepaald door je inhoud.
Een webpagina heeft altijd een kop 1: dit is de titel van je pagina of je artikel. Bijvoorbeeld: ‘Huiscontainer aanvragen’.
De tussenkoppen in je artikel zijn koppen 2. Bijvoorbeeld: ‘Huiscontainer aanvragen’ en ‘Formaten huiscontainers’.
Eventuele subonderwerpen van je tussenkoppen zijn koppen 3. Je wilt bijvoorbeeld iets vertellen over de verschillende manieren waarop je een huiscontainer kunt aanvragen.
Je kopstructuur is dan als volgt:
- Kop 1: Huiscontainer aanvragen
- Kop 2: Aanvragen
- Kop 3: Online aanvragen
- Kop 3: Telefonisch aanvragen
- Kop 3: Per post aanvragen
- Kop 2: Formaten huiscontainers
- Kop 2: Aanvragen
Met je koppen maak je dus een soort inhoudsopgave van de pagina.
Tip: Vaak heb je in je contentmanagementsysteem een apart veld bovenaan de pagina dat ‘titel’ heet. Dit veld wordt aan de achterkant geprogrammeerd als kop 1. De rest van de koppen in je tekst maak je dus op met kop 2 of kop 3.
Maar wat als je kop 2 veel te groot is?
Redacteuren kiezen vaak kopniveaus op basis van hoe ze eruitzien. En dan zie je vaak dat iemand een kop 2 te groot vindt en daarom een kop 3 kiest. De pagina moet er natuurlijk ook goed uitzien.
Maar dan klopt de structuur niet meer en zal Samira zich afvragen: mis ik informatie?
Gebruik de juiste koppen, ook als het er nog niet goed uitziet. En vraag aan de ontwerper van de website om de styling van de koppen aan te passen. Als die dat aanpast, dan is die stijl in één keer goed ingesteld voor de hele site.
Kleine moeite, groot verschil
Een week later heeft Samira besloten welk formaat container ze wil bestellen. Als ze op de website komt, merkt ze dat er iets veranderd is. Ze kan nu wel de koppen laten voorlezen. Dat is handig, want nu kan ze direct naar het online aanvraagformulier.
Als jij de koppen goed opmaakt, scheelt dat haar tijd. Voor die ene pagina is dat natuurlijk maar een paar minuten. Maar tel dat eens op voor alle pagina’s die Samira in een jaar bezoekt: voor haar en andere blinde lezers maakt een goede koppenstructuur een groot verschil.